Overtredingen in deze categorie
De drie soorten snelheidsovertredingen
De wetgeving onderscheidt drie hoofdvormen van snelheidsovertredingen, elk met een eigen sanctioneringsregime. Klik door naar de detailpagina voor de volledige tarieven en uitleg per situatie.
Het wettelijk kader in vogelvlucht
De maximumsnelheden zijn vastgelegd in de Wegcode (KB van 1 december 1975). De sancties volgen uit artikel 29 van de Wegverkeerswet (Wet van 16 maart 1968), aangevuld door het KB van 30 september 2005 over de graden van overtredingen.
Snelheidsovertredingen worden ingedeeld op basis van de mate van overschrijding én de wegcategorie. Binnen de bebouwde kom, in zones 30, schoolomgevingen en woonerven gelden strengere drempels dan op autosnelwegen of gewestwegen.
“De overtreding van de derde graad wordt bestraft met een geldboete van 30 tot 500 euro, te vermeerderen met de opdeciemen (in de praktijk 300 tot 5.000 euro) en met een verval van het recht tot het besturen van een motorvoertuig voor een duur van ten minste 8 dagen en ten hoogste 5 jaar.”
Drie algemene principes
Voor alle snelheidsovertredingen gelden enkele overkoepelende principes die de uiteindelijke straf bepalen. Deze principes komen op elke detailpagina terug in een specifieke vorm.
- Plaats van de overtreding: binnen de bebouwde kom (€12/km extra sinds 1 juli 2026) is strenger dan daarbuiten (€7/km extra)
- Mate van overschrijding: vanaf 30 km/h te snel in de bebouwde kom of 40 km/h elders volgt automatisch een rijverbod
- Recidive: een tweede feit binnen 3 jaar verdubbelt de minimumboete, een derde feit kan een verplicht rijverbod opleveren
Wanneer een advocaat inschakelen?
Voor een gewone onmiddellijke inning is bijstand zelden nodig. Zodra u echter wordt gedagvaard voor de politierechtbank (bij een overschrijding van >30 km/h binnen de bebouwde kom, >40 km/h daarbuiten, of bij recidive) kan een gespecialiseerde verkeersadvocaat het strafvoordeel van de uitstel of opschorting bepleiten. Bij een eerste overtreding zonder ongeval kan dit een groot verschil maken in de uiteindelijke uitspraak.